Anaïs Nin (1903-1977) was een Frans-Cubaanse schrijfster die geboren werd in Neuilly-sur-Seine en stierf in Los Angeles. Ze geldt als één van de belangrijkste schrijfsters van de moderne literatuur. Haar hoofdwerk zijn de dagboeken die ze vanaf haar twaalfde bijhield en die uiteindelijk negentien delen zouden beslaan. Daarnaast schreef ze romans zoals House of Incest (1936), Winter of Artifice (1939) en Cities of the Interior (1959).

Uit armoede gedreven schreef Nin begin jaren veertig in opdracht van een anonieme verzamelaar erotische verhalen, waarin ze zich moest concentreren op de seks en alle franjes mocht weglaten. Die opdracht leverde de prachtige bundel Delta of Venus op, in Nederland uitgebracht als Venusdelta. Het boek verscheen pas in 1977 postuum, kort na haar dood. Twee jaar later volgde Little Birds, vertaald als Lieve Vogeltjes.

Anaïs Nin wordt als één van de belangrijkste schrijfsters van de moderne literatuur gezien en haar erotische verhalen behoren tot de beroemdste uit de wereldliteratuur. Ze zijn samengevoegd te lezen in de Nederlandse uitgave Erotica. Deze achtentwintig verhalen zijn onderhoudend en fantasierijk, elegant geschreven en met gevoel voor humor.

Hieronder leest u een fragment uit één van haar verhalen, waarin de jonge Linda zich klaarmaakt voor een gemaskerd feest in het Parijse Bois.

Op een dag moest André voor tien dagen op reis. Linda voelde zich onrustig en koortsachtig. Een vriend belde haar op, André's vriend, de topschilder van dat moment in Parijs en de favoriet van alle vrouwen. Hij zei tegen haar: "Verveel je je een beetje, Linda? Heb je zin om mee te gaan naar een speciaal feestje? Heb je een masker?" 

Linda wist precies wat hij bedoelde. Zij en André hadden vaak gelachen om Jacques' partijen in het Bois. Het was zijn geliefkoosde vorm van amusement: hij haalde op zomeravonden mensen uit zijn kring bij elkaar, reed naar het Bois met een hele hoop champagne, zocht een open plek in het beboste gedeelte en daar vermaakten ze zich.

Ze had wel zin. Ze was er nooit bij geweest. Dat wilde Andre niet. Hij had schertsend gezegd dat het probleem van de maskers hem misschien in verwarring zou brengen en dat hij niet de verkeerde vrouw wilde beminnen.

Linda nam de uitnodiging aan. Ze trok een van haar nieuwe avondjaponnen aan, een zwart satijnen jurk die om haar lichaamsvormen paste als een natte handschoen. Ze had geen ondergoed aan en droeg geen juwelen waaraan ze herkend zou kunnen worden. Ze veranderde haar kapsel van een pagekopje in een Pompadourkapsel, waardoor de vorm van haar gezicht en nek goed uitkwam. Toen bond ze het zwarte masker voor haar gezicht en speldde voor alle zekerheid het elastiek vast in haar haar.