Fanny Hill - deel 4
Fanny Hill - deel 4
Achter de onschuldige modezaak van Mrs. Cole gaat een heel andere wereld schuil. Fanny wordt er als vijfde opgenomen in een kleine familie van schoonheden, en op haar eerste avond wacht haar een inwijding onder de ogen van vier gentlemen.
De volgende morgen kwam Mrs. Cole mij halen om mij voor het eerst naar haar huis te brengen. Bij het betreden ervan viel me meteen op hoe helder, verzorgd en zelfs zedig alles er op het eerste gezicht uitzag. In het voorvertrek, dat als winkel was ingericht, zaten drie jonge vrouwen ingetogen te naaien. Mrs. Cole hield er namelijk een modezaakje op na, maar dat was in de eerste plaats bedoeld als dekmantel voor de andere, veel winstgevender handel die in haar huis werd gedreven.
Zelden had ik drie zo mooie vrouwen bij elkaar gezien. Twee van hen waren blond, allebei een jaar of twintig; de derde, van dezelfde leeftijd, was een pikante brunette met zulke vurige ogen en regelmatige trekken dat ze voor de andere twee in niets onderdeed. Alle drie waren zij volwassen jonge vrouwen die al enige tijd in het huis van Mrs. Cole woonden en werkten. Hun kleren waren eenvoudig van snit, bijna als uniformen, maar buitengewoon elegant. Dit waren de leerlingen van het huis, door mijn nieuwe gouvernante zo verstandig getraind dat ze zich veel beheerster gedroegen dan men van jonge vrouwen van hun leeftijd en beroep zou verwachten.
Mrs. Cole had nooit een jonge vrouw bij zich gehouden die zich weerspannig toonde of niet bereid bleek zich aan de regels te onderwerpen. Zo had zij een soort kleine familie gesticht, waarvan de leden wisten wat ze aan elkaar hadden en zich er volkomen thuis voelden, levend in een eigenaardige sfeer waar uiterlijke zedigheid en heimelijke losbandigheid hand in hand gingen. Aan deze meisjes stelde zij mij voor als een nieuwe kostgangster, en de drie schoonheden heetten mij terstond hartelijk welkom. Alle jaloezie was hier verbannen; ze zagen in mij meteen een medewerkster en geen concurrente.
Ze kwamen rond mij staan, bekeken mij van alle kanten en besloten van mijn toetreding meteen een feestdag te maken, waarna het werk blijmoedig opzijgeschoven werd. Doordat wij niet alleen tot hetzelfde geslacht behoorden maar ook ongeveer even oud waren en hetzelfde beroep hadden gekozen, gingen wij algauw even vertrouwelijk met elkaar om alsof we elkaar al jaren kenden. Het drietal leidde mij rond door het hele huis en toonde mij hun keurig gemeubileerde kamertjes en de ruime salon, waar geregeld feestjes voor streng geselecteerde gasten werden gehouden.
Na de middag aan de kennismaking te hebben besteed, gingen wij aan tafel, met Mrs. Cole als een soort voorzitster aan het hoofd van haar gezelschap. Van vormelijkheid of preutsheid was geen sprake; alles verliep in een sfeer van door niets gestoorde vrolijkheid. Na het eten vertelde zij mij, tot kennelijke vreugde van de meisjes, dat er nog diezelfde avond een soort ritueel zou plaatsvinden, dat gold als het laatste en meest fundamentele onderdeel van mijn opneming in de zusterschap.
Toen wij even alleen waren, legde mijn gouvernante mij uit dat ik die avond aan vier van haar beste vrienden zou worden voorgesteld. Aan een van hen had zij, volgens de gebruiken van het huis, het voorrecht toegezegd mij tot gezel te dienen bij mijn eerste wandeling op de weg naar het genot. Om mijn laatste weifeling weg te nemen, verzekerde zij mij dat de vier bezoekers stuk voor stuk gentlemen waren, zonen uit vooraanstaande families die samen een soort clubje hadden gesticht en die de meisjes overlaadden met geschenken. Van mij werd niet verwacht dat ik voor maagd zou doorgaan; daarvoor hadden die jongemannen te veel meegemaakt.
Tegen de avond arriveerden de gasten. Mrs. Cole nam mij bij de hand, glimlachte bemoedigend en bracht mij naar boven. Op de overloop werd ik opgewacht door een onberispelijk geklede, opvallend knappe gentleman, aan wie ik was toegewezen. Hij begroette mij uiterst galant, bood mij zijn arm en voerde mij naar de salon, waar een sober-luxueuze inrichting baadde in het zachte licht van vele kaarsen. Ik werd door iedereen welkom geheten en gekust, waarbij het verschil der geslachten duidelijk merkbaar was aan de veel grotere warmte die van de mannelijke lippen uitging.
Wij namen plaats voor een elegant avondmaal, waarbij mijn gezel naast mij kwam zitten. De goede wijn deed de laatste sporen van gereserveerdheid wegsmelten, en algauw werden er onophoudelijk kussen uitgewisseld terwijl de heren hun handen meer en meer vrijheid gunden. Toen mijn gezel voorstelde nu maar met de dans te beginnen, was dat voor Mrs. Cole het teken zich terug te trekken. Waardig stond zij op en verliet de salon, met de zekerheid dat zij het slagveld in gereedheid had gebracht en dat haar troepen geen verdere bevelen meer nodig hadden.
Zodra zij weg was, werd de tafel opzijgeschoven en kwam er midden in de kamer een divan te staan. Toen ik niet begreep wat men in de zin had, legde mijn ridder mij uit dat men een soort plenaire vergadering wilde beleggen, waarbij de anderen zich in het openbaar aan het genot zouden overleveren. Dat gebeurde deels omdat zij van die variatie hielden, maar deels ook om mij te verlossen van mijn bedeesdheid. De drie meisjes zouden voor mij aan de beurt komen, en daarna mocht ik zelf beslissen of ik verder wilde meedoen. Van dwang mocht in geen geval sprake zijn. Ik was ingescheept, en vastbesloten de reis tot het einde toe mee te maken.
Het eerste koppel dat opstond werd gevormd door een jonge cavaleriecornet en de donkerharige, steeds verliefde Louisa. Hij leidde haar naar de divan, waarop hij haar behoedzaam neerlegde en in haar volle lengte uitstrekte. Zij nam vanzelf een geschikte houding aan, liet haar hoofd op een kussen rusten en trok haar rokken en hemd op, zodat het hele gezelschap de fraaiste benen en dijen te zien kreeg die men zich maar kon voorstellen. Haar ridder had zijn kleren al afgelegd en wierp zich op zijn tegenspeelster, die hem met heldhaftige overgave opving.
Nooit heb ik een vrouw gezien die gevoeliger was voor de genoegens van dit spel. Op het ogenblik dat hij in haar drong, zag ik het genot als vuur in haar ogen schitteren. Aanvankelijk ging het langzaam, maar toen hij de volle diepte bereikt had, werden de bewegingen feller. Zij beantwoordde zijn stoten in volmaakte harmonie, haar borst ging op zijn ritme op en neer, en hun benen verstrengelden zich zo innig dat ze een geheel schenen te vormen. Uit haar gedempte, ademloze kreetjes konden wij afleiden dat het smeltpunt snel naderde, waarna hij hijgend en sidderend op haar bleef liggen, als neergeveld door een teveel aan genot.
Louisa sprong overeind, streek haar rokken glad en trok mij mee naar de tafel, waar haar ridder al klaarstond om ons wijn aan te bieden. Maar het tweede koppel stond alweer gereed: een jonge baronet met de tedere Harriet. Nooit heb ik iemand haar werk zo bevallig zien doen als deze blonde vrouw, in een fijnzinnig spel van bijna zedige schroom. Haar minnaar deed haar aan het voeteneind zitten, kuste haar en liet haar hoofd langzaam op een kussen zakken, waarna hij haar halsdoek wegtrok en haar borsten ontblootte, zo rond en stevig en volmaakt wit dat ik een kreetje van bewondering niet kon onderdrukken.
Louisa en Emily sprongen toe en spreidden Harriets benen, zodat het kostbaarste van vrouwelijke charme aan onze blikken werd prijsgegeven. Haar minnaar bleef er lang genoeg naar kijken om ook ons ervan te laten genieten, voordat hij zich tussen haar dijen plaatste en zijn machtige wapen behoedzaam naar het doel richtte. Slechts centimeter na centimeter verdween het uit ons zicht, tot het geheel was opgenomen. Wij konden precies volgen hoe het genot in haar toenam: haar blos verdiepte zich van roze tot vermiljoen, haar ogen glansden. Toen kwam de laatste stuiptrekking, waarin zij samen wegzonken, en ik sprong toe om haar hoofdje op mijn boezem te laten rusten tot zij weer zichzelf werd.
Ook Emily werd toen door haar gezel meegevoerd. Nog terwijl zij rechtstond ontblootte hij haar borsten, zo blank dat het leek of er nieuwe kaarsen ontstoken werden, en trok hij haar rok tot boven het middel. Hij leidde haar naar het voeteneind, drukte haar hoofd op een kussen zodat zij diep gebogen stond, en nam haar zo van achteren. Ook zij draaide haar gezicht naar hem om, ving zijn kussen op en spande zich in om onbeweeglijk te blijven terwijl hij over haar heen lag en zich in de zalige vergetelheid van de extase verloor. Toen hij haar losliet, dromden wij om haar heen om haar geluk te wensen, want alles speelde zich af in een sfeer van vriendelijkheid en welgemanierdheid.
Nu mijn drie vriendinnen hun deel gedaan hadden, was het mijn beurt om mij te onderwerpen aan de wil van mijn bijzondere gezel en aan het genot van het hele gezelschap. Hij kwam voor mij staan, maakte een hoofse buiging en herhaalde met grote minzaamheid dat hij mij tot niets wilde dwingen; als de gegeven voorbeelden mijn angst niet hadden overwonnen, mocht ik gerust weigeren. Ik antwoordde even vriendelijk dat ik van het begin af bereid was geweest hem ter wille te zijn, en dat nu heel zeker moest zijn na de schitterende voorbeelden die ik gekregen had, en dat die woorden mij recht uit het hart kwamen.
Hij leidde mij hoffelijk naar de plaats waar de drie andere paren ons waren voorgegaan, en omdat ik niets meer aanhad dan een witte ochtendjapon, verwaardigde hij zich voor mannelijke kamerjuffrouw te spelen. In een oogwenk had hij mijn japon losgemaakt, en Louisa kwam aanlopen met een schaar om de veter van mijn korset door te knippen. Tot genoegen van het gezelschap verzocht mijn ridder mij ook mijn hemd en onderkleed te laten volgen, zodat men mij van top tot teen kon bewonderen. Ik aarzelde geen ogenblik, want wat ik nog aanhad verborg toch vrijwel niets meer.
Zo stond ik voor mijn rechters in mijn meest natuurlijke staat. Mijn haar viel in een weelde van losse krullen over mijn nek en schouders, en ik was nu negentien jaar en dus volledig in bloei. Mijn borsten prijkten met een benijdenswaardige vastheid en bleven ook zonder korset recht vooruitsteken. In weerwil van alles wat ik al gezien had, overviel mij toch een gevoel van grenzeloze verwarring, maar het gezelschap overlaadde mij met zoveel complimenten dat mijn schaamte al spoedig plaatsmaakte voor trots. Mijn ridder liet mij draaien en keren zodat het licht onder verschillende hoeken op mij viel, vestigde de aandacht op ieder stukje schoonheid en betastte alles met zijn gretige handen, waardoor mijn laatste schroom op de vlucht sloeg en de aangename warmte van de wellust in mij begon op te wellen.
Of het nu was omdat hij al zijn middelen om zich met ogen en handen te verlustigen had opgebruikt, of omdat hij zijn zelfbeheersing verloor, weet ik niet, maar eensklaps wierp hij zijn eigen kleren af. In de hitte van de kamer en van zijn zinnen rukte hij zijn broek open, zodat ik oog in oog stond met de vijand met wie ik de strijd moest aanbinden. Meteen viel mij op dat ik het niet beter had kunnen treffen: het was een instrument van normale afmeting, en de ervaring had mij geleerd dat de bezitters daarvan het doorgaans beter in bedwang houden dan zij die met een buitensporig apparaat moeten werken.
Rechtop staande trok hij mij vast tegen zich aan, vond de plaats van het nest en stak het er bij de eerste poging al in door mijn dijen over zijn heupen te trekken, zodat ik het hele wapen zonder moeite in mij kon opnemen. Als het ware op zijn genotsstaaf rustend sloeg ik mijn armen om zijn nek en verborg mijn gloeiend gelaat in zijn hals, terwijl mijn borst aan de zijne vastgesmeed scheen. Zo droeg hij mij rond de divan en legde mij daarop neer, zonder de verbinding te verbreken, en zette onmiddellijk zijn genotsmolen in beweging.
Door alle opwindende dingen die wij die avond gezien hadden, verkeerden wij in zo'n staat van geprikkeldheid dat zelfs de kortste voorbereiding volstond. Wij lagen nog maar nauwelijks neer of ik voelde hem mij warm besproeien, en ik vloeide ogenblikkelijk zelf ook over, zodat ik zijn eerste extase kon delen. Maar mijn vlammen waren nog lang niet gedoofd. Verlangend naar meer oefende ik zo'n warme druk op hem uit dat hij meteen reageerde en de zoete beschieting opnieuw inzette, ditmaal met verdubbelde kracht. Nu aarzelde ik niet zijn bewegingen naar beste vermogen te beantwoorden, terwijl wij elkaar onophoudelijk kusten en tedere woordjes toestamelden.
Onze exaltatie werd zo overrompelend dat ze ons in waanzinnige verrukking neersloeg, waarin wij samen ondergingen. En toch was ik nog niet bevredigd: het kijken naar het driemaal herhaalde spel van mijn vriendinnen had een grenzeloze behoefte in mij gewekt. De dubbele uitstorting bracht mij niet de gebruikelijke kalmte, maar leek de razernij juist op te voeren, en een kracht die niet van mijzelf scheen bracht mij nogmaals in beweging. Weer volgde mijn ridder mij op de voet; zijn ogen schoten vonken en zijn actie was ongebreidelder dan ooit. Opgetild tot de hoogste top van zaligheid ging ik voor de derde keer onder in een kolkende zee van vervoering.
Zo lagen wij enkele gezegende ogenblikken roerloos en verzadigd, tot het genot langzaam uit ons wegtrok en hij eindelijk van mij afsteeg, niet zonder mij nog een onvergetelijke kus geschonken te hebben. De leden van het gezelschap, die in diepe stilte om ons heen hadden gestaan, hielpen mij overeind en reikten mij mijn kleren aan. Zij feliciteerden mij met de hulde die ik gebracht had aan de Koningin van mijn eigen schoonheid, en verklaarden dat ik de proef meer dan uitmuntend doorstaan had, zodat ik mij er nooit meer aan hoefde te onderwerpen, tenzij ik dat zelf zou willen.
Volgens de ongeschreven wet van het huis bleef iedere ridder de hele nacht bij zijn eigen schone. Na een kleine maaltijd gingen de paartjes uiteen. Voor mijn gezel en mij had Mrs. Cole een veldbed laten klaarzetten, waarop wij ons neervlijden om de rest van de nacht in innige verstrengeling door te brengen, in een ononderbroken melodie van genot waarvan wij wensten dat er nooit een einde aan zou komen. Maar het einde kwam, en toen de morgen was aangebroken kleedde mijn minnaar zich aan en liet mij, na nogmaals de verzekering van zijn genegenheid, alleen op het bed achter.
Toen ik later opstond, vond ik in een van mijn zakken een met guinea's gevulde beurs, die mijn minnaar er bij het weggaan in had gestopt en die mij door haar zwaarte verraste. Ik was nog druk aan het tellen toen Mrs. Cole binnentrad, aan wie ik in mijn argeloosheid de schat liet zien, verwachtend dat zij een flink deel zou opeisen. Maar glimlachend verklaarde zij dat de heren haar al ruimschoots betaald hadden en dat de beurs een persoonlijk geschenk was, mij tot de laatste penny toekomend. Zij bekende mij ook, zonder enige schaamte, dat zij vanuit een verborgen plekje alle gebeurtenissen van nabij had gevolgd.
Met die charmante jongeman verkeerde ik van toen af in een doorlopende staat van tevredenheid. Hij was er zeer op uit mij voor zich te reserveren, althans voor de duur van een wittebroodsmaand, en overlaadde mij met attenties. Wij gingen zo innig van elkaar houden dat hij mij zelfs voorstelde hem naar Ierland te volgen, waar zijn vader een functie bekleedde en hem plotseling bij zich ontbood. Ongetwijfeld zou ik dat gedaan hebben, want mijn hart hing geheel aan hem.
Op het ogenblik van zijn vertrek beloofde hij een geschikt onderkomen voor mij te zoeken zodra hij zich daar gevestigd had. Enkele weken vertrok hij, en de scheiding viel mij zwaarder dan ik had durven denken. Maar het lot beschikte anders. Kort na zijn aankomst in Ierland liep hij een zogenaamde goede partij tegen het lijf, en hij nam het alleszins verstandige besluit mij maar te laten waar ik was. Voor die ontgoocheling vergoedde hij mij met een prachtig geschenk, ofschoon dat natuurlijk niet volstond om zijn heengaan niet diep te betreuren.
Deze gebeurtenis veroorzaakte een tijdelijke breuk in onze kleine gemeenschap, want ik was zo door verdriet geslagen dat zelfs de diplomatieke Mrs. Cole mij niet kon troosten. De andere ridders, die als steunpilaren van het huis allerlei voorrechten genoten, probeerden om de haverklap gebruik te maken van mijn 'weduwschap' om mij in hun armen te krijgen en mijn afwezige minnaar te vervangen. Toch ging ik op geen van die openlijke voorstellen in, niet omdat die gentlemen mij niet sympathiek waren, maar alleen omdat ik met te grote aanhankelijkheid aan mijn geliefde in Ierland bleef denken.
Zo verstreken de weken, en langzaam begon ik te beseffen dat ik dat rouwen niet lang zou volhouden. Ik had mij over niets of niemand te beklagen. Ik vertoefde nu ongeveer een maand in de vrolijke, zorgeloze wereld van die kleine familie, opperbest bevriend met de andere vrouwen en, meer nog, met de dagelijkse zorg van een gouvernante die mijn belangen behartigde met een moederlijke nauwgezetheid die in haar beroep maar zelden voorkomt. Mijn beurs met guinea's groeide gestaag, en van armoede was allang geen sprake meer.
Maar Mrs. Cole had één plan geenszins opgegeven. Van het eerste ogenblik af, toen zij mij in haar huis had opgenomen, had zij mij voorgehouden dat ik bij het verliezen van mijn zogenaamde maagdelijkheid veel meer winst zou opstrijken dan bij het offeren van mijn echte het geval was geweest. Het kwam erop neer dat ik, met alle respect voor die voorgewende ongereptheid, te zijner tijd aan een geschikte koper zou worden aangeboden, alsof ik een onberoerde bloem was.
Nu ik door het vertrek van mijn Ierse ridder toch geen vaste minnaar meer had, verdubbelde zij haar ijver om die geschikte koper te vinden. Zij wachtte slechts op de juiste persoon, want zulk een kunststukje kon men niet aan de eerste de beste toevertrouwen. Het moest iemand zijn met veel geld, weinig achterdocht en een sterke honger naar juist dat wat men niet twee keer kan verkopen. Mijn taak, zo verzekerde zij mij, zou eenvoudig zijn: ik hoefde alleen te doen wat mij werd opgedragen en te vertrouwen op haar ervaring.
Ik legde mij bij haar wensen neer, zoals ik dat altijd deed, want deze dame oefende van het eerste ogenblik af een vrijwel onbeperkte invloed op mij uit, om redenen die ik zelf nooit precies begrepen heb. Zij beweerde in mij een sprekende gelijkenis te zien met haar overleden dochter, en misschien verklaarde dat de tederheid waarmee zij mij omringde. Hoe het ook zij, ik gaf haar volmacht en wachtte af.
Ik had niet lang hoeven wachten. Op zekere middag begaf ik mij naar een winkel in Covent Garden om fruit te kopen voor mezelf en mijn vriendinnen, zonder te vermoeden dat ik daar de hoofdpersoon zou worden van een nieuw avontuur. Terwijl ik mijn keus maakte en op de gevraagde prijs stond af te dingen, werd ik mij ervan bewust dat ik gevolgd werd door een bleke, magere jongeman in opvallend dure kleren, wiens ogen mij geen ogenblik loslieten. Wat er van die ontmoeting kwam, en welk plan Mrs. Cole daaruit smeedde, hoort in het volgende deel thuis.
Over dit verhaal: dit is een moderne, auteursrechtvrije bewerking van 'Memoirs of a Woman of Pleasure' (Fanny Hill) van John Cleland, voor het eerst uitgegeven in Londen in 1748. Publiek domein; opnieuw vertaald, ingekort en bewerkt voor De Paarse Keizerin.
Gerelateerde berichten
1
/
van