De Tragedie
De Tragedie
Alice en Jack hebben deze avond tot in de puntjes samen bedacht: wat ze wel willen, wat er niet gebeurt, en welk woord alles meteen stopt. Wat volgt is een spel van macht en overgave, waarin zij precies datgene krijgt waar ze zelf om vroeg. Een verhaal over vertrouwen dat groter is dan de spanning.
Ze hadden er dagen over gepraat voordat het zover was. Niet fluisterend, niet half, maar met de lampen aan en een pot thee tussen hen in, zoals je een reis plant of een verhuizing. Alice, vijfentwintig jaar, had het onderwerp zelf aangesneden. Ze droeg het al een tijd met zich mee, bekende ze, dat verlangen om zich een keer helemaal te laten gaan, om de controle bewust uit handen te geven aan iemand die ze door en door vertrouwde. En dat was Jack. Al maanden.
'Ik wil dat je me vastbindt,' had ze gezegd, en ze had gemerkt dat haar wangen warm werden, niet van schaamte maar van opwinding om het eindelijk hardop uit te spreken. 'Ik wil dat jij de baas bent. Dat je me uitkleedt, dat je me plaagt, dat je doet alsof ik me moet verzetten en dat je toch doorgaat. Ik wil dat gevoel van overgave. Maar alleen als jij het net zo graag wilt als ik.'
Jack had haar hand gepakt. 'Ik wil het,' zei hij. 'Heel graag. Maar dan doen we het goed. Dan spreken we alles af.' En dat deden ze. Ze maakten een lijst, half serieus, half lachend, van wat er wel mocht en wat niet. Vastbinden: ja, graag, maar met zachte, brede banden en polsen die ze kon blijven bewegen. Tikken op haar billen: ja, dat vond ze juist heerlijk. De zweep die aan zijn muur hing, als sfeerstuk in het spel dreigend genoemd maar deze eerste avond niet echt gebruikt. Geen pijn die de volgende dag nog te zien zou zijn. Geen woord dat echt zou kwetsen. Het ging om spel, om theater dat ze samen speelden, met haar plezier als enige doel.
'En een stopwoord,' zei Jack. 'Iets wat je nooit per ongeluk zegt.' Alice dacht na en glimlachte. 'Sneeuwklokje.' Als zij dat woord zei, op welk moment dan ook, stopte alles onmiddellijk. Geen uitleg nodig, geen twijfel. Dan gingen de banden los, dan sloeg hij een deken om haar heen en was het spel voorbij. 'En als ik alleen even wil rusten,' voegde ze toe, 'zonder helemaal te stoppen, dan zeg ik pauze.' Jack knikte. Hij zou het in de gaten houden, beloofde hij, hij zou haar in de gaten houden, altijd, ook als hij de strenge rol speelde die ze van hem vroeg. Want dat was de afspraak onder alle afspraken: hoe hard zijn stem ook zou klinken, hoe wreed de blik die hij zou opzetten, daaronder bleef hij degene die haar veilig hield.
Zo kwam de avond. Alice had er zelf voor gekozen om zich mooi te kleden, in de wetenschap dat die kleren laag voor laag zouden verdwijnen. Ze keek naar de spiegel in de hoek, naar de zachte banden aan de wand, en er trok een rilling van verwachting door haar heen. Vanavond zou ze eindelijk voelen wat ze zich zo vaak had voorgesteld.
Ze stond midden in de kamer toen Jack een stoel vlak voor haar neerzette en er wijdbeens op ging zitten, zodat zij tussen zijn knieen kwam te staan. Haar hoofd was nu boven het zijne. Hij keek naar haar op met een blik die ze meteen herkende: dat was het spel dat begon, de rol die hij aannam. Alice voelde haar hart bonzen. Ze speelde mee, deed een klein stapje achteruit alsof ze zich terugtrok, en glimlachte binnensmonds toen hij zijn knieen naar elkaar toe bewoog en haar zo zachtjes gevangen hield.
'Vind je dit niet fijn, Alice?' vroeg hij, met een lage, plagende stem. 'Ik vind je een prachtige vrouw. Ik zit me nu voor te stellen hoe je aanvoelt met minder kleren aan.' Ze huiverde bij zijn toon, precies zoals ze gehoopt had. 'Dat waag je niet,' antwoordde ze uitdagend, en ze wisten allebei dat het een uitnodiging was, geen verbod. Hun ogen ontmoetten elkaar heel even buiten het spel om, een korte flikkering van verstandhouding. Toen dook ze er weer in.
Jack sloeg zijn armen om haar heen en trok haar tegen zich aan, tot hij zijn wang tegen haar borst kon leggen. Hij drukte een kus door de stof van haar bloes. 'Ik heb weleens met je gedanst,' mompelde hij, 'maar ik heb je nog nooit zo vastgehouden.' Zijn linkerarm bleef om haar middel, en met zijn rechterhand begon hij haar zachtjes te tikken. Eerst op haar heup, toen op de ronding van haar bil. De tikjes waren speels en ritmisch, en Alice deed alsof ze wilde ontsnappen terwijl ze in werkelijkheid dichter tegen hem aan leunde.
'Niet doen,' zei ze quasi verontwaardigd, en het klonk zo overtuigend dat ze er zelf bijna om moest lachen. Hij lette op de klank van haar stem, hoorde het plezier eronder, en ging door. Hij streelde en tikte, van haar billen naar haar dijen, naar haar knieen en dezelfde weg terug. Bij elke tik trok er een warme rilling door haar heen. Ze wrong zich in bochten, half theater, half echte opwinding, en genoot ervan dat ze de vorm van haar eigen lichaam voelde onder zijn onderzoekende handen.
Hij liet zijn hand rusten, verkende de ronding van haar heupen door de stof heen, kende geen haast. Alice duwde haar lichaam tegen hem aan, deed alsof ze zich beschermde, maar bood zich in werkelijkheid aan. Het spel van weerstand en overgave maakte haar duizelig. Ze voelde zich veilig genoeg om zich helemaal te durven verliezen, en juist die veiligheid gaf haar de vrijheid om te doen alsof ze geen keus had. Dat was de paradox waar ze zo naar had verlangd. Ze had alle keus. En daarom kon ze doen alsof ze er geen had.
'Gaat het?' vroeg Jack zacht, heel even zichzelf. 'Heerlijk,' fluisterde ze terug, en ze meende het. Toen kneep hij plagend in haar heup en de strenge toon keerde terug in zijn stem. 'Stil jij. We zijn nog lang niet klaar.' Ze beet op haar lip om haar glimlach te verbergen en liet zich weer meevoeren.
Zijn handen dwaalden hoger, over haar zij, en toen begonnen zijn vingers aan de knoopjes van haar bloes. Alice voelde de spanning oplopen. Dit was het moment waar ze zelf om had gevraagd: uitgekleed worden, laag voor laag, terwijl ze deed alsof ze zich schaamde. 'Jack,' protesteerde ze zwak, en ze liet haar hoofd achterover vallen. Hij glimlachte en knoopte de bloes verder open, zonder haast, genietend van elke centimeter huid die vrijkwam. Hij trok de stof over haar schouders terug.
Daaronder droeg ze een fijn onderlijfje, en dat begon hij ook los te maken. De knoopjes gaven mee onder zijn vingers. Alice bloosde, en het was echte kleur, opwinding en overgave door elkaar. Toen het lijfje openviel, hield Jack even zijn adem in. 'Je bent prachtig,' zei hij, en dat was geen rol, dat was gewoon waar. Ze sloeg haar ogen neer, niet omdat ze zich moest verstoppen, maar omdat de intensiteit van zijn blik haar overweldigde op de goede manier.
Hij sloeg zijn armen om haar middel, trok haar dicht tegen zich aan en drukte zijn lippen tegen haar warme huid. Hij kuste haar borst, haar sleutelbeen, de zachte welving daaronder, en Alice kreunde zacht. 'Wat doe je met me,' fluisterde ze, meer tegen zichzelf dan tegen hem. De sensatie sloeg door haar heen. Ze had niet verwacht dat het spel haar zo snel zou meeslepen. Jack merkte het, voelde hoe haar adem versnelde, en hield even in om haar op adem te laten komen. Hij leunde terug in de stoel, zijn handen losjes op haar heupen, en keek naar haar met een warme, tevreden blik.
Toen ze weer rustig ademde, ging het spel verder. In de hoek van de kamer stond een grote spiegel die iemand in volle lengte weergaf. Jack stond op, pakte hem en zette hem recht voor Alice neer, zodat ze zichzelf kon zien. Ze bekeek haar eigen halfontklede gestalte, de blos op haar wangen, en voelde een nieuwe golf van opwinding. Er was iets bijzonders aan het zien van zichzelf zo, overgeleverd en toch volledig gewild. Jack ving haar blik in de spiegel. 'Kijk maar goed,' zei hij zacht, 'ik wil dat je alles ziet.'
Hij zette de stoel achter haar en ging zitten, zodat ze weer tussen zijn knieen stond, nu met haar rug naar hem toe. De spiegel weerkaatste elke beweging. Zijn armen kwamen om haar middel en trokken haar tegen zijn borst. Terwijl zijn linkerarm haar stevig maar zacht vasthield, dwaalde zijn rechterhand over haar buik, haar heupen, de binnenkant van haar dijen door de stof heen. Ze keek toe in de spiegel, en het zien van zijn handen op haar lichaam maakte alles nog intenser.
Haar blos werd dieper, ze trilde en huiverde van plezier. Ze drukte haar dijen tegen elkaar in gespeeld verzet en genoot ervan dat hij toch verder ging. 'Je speelt het mooi,' fluisterde hij tegen haar oor, even helemaal zichzelf. 'Ik speel niet alles,' fluisterde ze terug, met een glimlach die hij in de spiegel kon zien. Hij lachte zacht en trok haar nog dichter tegen zich aan, terwijl zijn handen hun rustige, plagende tocht over haar lichaam vervolgden.
'Nu wordt het tijd voor de banden,' zei Jack. Aan weerszijden van de kamer hingen de zachte, brede lussen die ze samen die middag hadden opgehangen en uitgeprobeerd. Hij hielp haar polsen erin, zorgvuldig, en controleerde met een vinger of ze nergens knelden. 'Goed zo?' vroeg hij, en heel even was zijn stem alleen maar teder. 'Goed,' zei ze. Hij trok de banden aan tot ze rechtop werd gehouden, haar armen licht gespreid, en zij voelde de heerlijke hulpeloosheid waar ze zo naar had verlangd. Ze kon zich bewegen, ze kon het stopwoord zeggen, en juist daardoor durfde ze zich helemaal over te geven aan het gevoel van gevangen zijn.
'Weet je wat er nu gaat gebeuren?' vroeg hij, en de strenge toon was terug. 'Ik ga je helemaal uitkleden. Alles gaat uit.' Alice huiverde en speelde haar rol met overgave. 'Dat kun je niet maken,' fluisterde ze, en ze wisten allebei dat het precies was wat ze wilde. 'Toch doe ik het,' antwoordde hij vastberaden. 'Tenzij,' voegde hij eraan toe, even helemaal zichzelf, met een blik in de spiegel die haar zocht, 'jij iets anders zegt.' Ze glimlachte naar zijn spiegelbeeld en schudde haar hoofd. Doorgaan dus.
Laag voor laag verdween haar kleding. Hij haakte de bandjes los, schoof de stof langs haar armen, langs haar heupen, over haar benen omlaag. Ze deed alsof ze protesteerde, kronkelde speels in de banden, en dat gespeelde verzet wond hen allebei op. Al snel stond ze in korset, broekje en kousen, en de aanblik in de spiegel benam haar bijna de adem. Het sierlijke korset uit Parijs, het broekje met een overdaad aan geplooid kant, de zwarte zijden kousen die eindigden in kleine schoentjes. 'Kijk toch eens,' zei Jack zacht achter haar, 'wat een prachtige vrouw ben jij.'
Hij maakte de bandjes van het broekje los en liet het langs haar benen naar beneden glijden, tot het als een lichte, witte vacht om haar enkels rustte. Alice bloosde diep, en Jack drukte een kus tussen haar schouderbladen. Toen maakte hij het korset los, laveerde de veters uit hun oogjes en liet ook dat vallen, waarna zijn handen haar bevrijde middel streelden. Ten slotte gleden ook de kousen omlaag. Bij elk kledingstuk dat viel, keek ze in de spiegel toe hoe ze meer en meer zichzelf werd, ontdaan van alles, en tegelijk veiliger dan ooit in de kring van zijn aandacht.
Toen ook het laatste verdween, stond ze naakt voor de spiegel, en Jack achter haar, met zijn armen om haar heen en zijn wang tegen haar haar. Alice keek naar het beeld dat ze samen vormden en voelde geen greintje angst, alleen een warme, tintelende opwinding. Ze was zich er scherp van bewust dat zijn ogen elk deel van haar in zich opnamen, en dat besef, dat zij zich zo liet zien, wond haar meer op dan wat ook.
'Alles goed?' fluisterde hij, weer even helemaal present, zijn handen stil op haar heupen. 'Meer dan goed,' zei Alice, en ze meende het uit de grond van haar hart. Ze had zich nog nooit zo naakt en zo veilig tegelijk gevoeld. Ze leunde achterover tegen hem aan, gaf zich over aan zijn armen en fluisterde: 'Ga door.' In de spiegel zag ze zijn glimlach, en ze wist dat ze op precies de plek was waar ze wilde zijn.
Jack nam de tijd om naar haar te kijken, en hij deed het openlijk, zonder schaamte, wat haar juist gretiger maakte. Zijn ogen gleden over haar spiegelbeeld, van haar warme gezicht naar haar schouders, haar volle borsten, de zachte ronding van haar buik, haar dijen. 'Ik heb hier lang van gedroomd,' zei hij, en dat was geen rol meer. Alice bloosde onder zijn blik, maar het was een blos van genot. Ze voelde zich bewonderd, begeerd en volledig veilig, en die combinatie maakte haar duizelig van verlangen.
Hij liep om haar heen en verzadigde zijn ogen aan elke lijn van haar lichaam. Alice was een mooie jonge vrouw, met warme, wellustige vormen. Geen standbeeld, geen model, maar een vrouw van vlees en bloed. Haar borsten stonden stevig en uitnodigend rechtop, haar middel was sierlijk maar niet te dun, haar dijen mollig en rond, en haar buik iets bollend met een diepe navel. Alice liet het toe, meer nog, ze genoot ervan dat ze zich zo helemaal liet bekijken.
Toen liet Jack zich op zijn knieen zakken en drukte een kus op de zachte huid van haar buik. Ze kreunde. 'Jack,' fluisterde ze. Hij keek naar haar op. 'Wil je dat ik verder ga?' vroeg hij, zacht en oprecht. 'Ja,' zei ze zonder aarzelen. 'Alsjeblieft.' Hij glimlachte tegen haar huid, en de eenvoud van dat woord, dat gevraagde en gegeven ja, maakte alles wat volgde tot iets van hen samen.
Hij ging achter de spiegel staan en kleedde zich uit. Toen hij tevoorschijn stapte, keek Alice hem aan, en er trok een warme golf door haar heen. Ze bekeek hem net zo openlijk als hij haar had bekeken, met een blik die de zijne rustig beantwoordde. 'Zo,' zei hij met een plagende glimlach terwijl hij weer in zijn rol gleed, 'nu zijn we quitte.' Hij kwam dichterbij, sloeg zijn linkerarm om haar middel en trok haar naakte lichaam tegen het zijne. Het gevoel van huid tegen huid deed hen allebei huiveren.
Ze keken samen in de spiegel, en het beeld dat ze zagen, zij tweeen, verstrengeld en verlangend, maakte het verlangen alleen maar sterker. 'Kijk eens naar ons,' fluisterde hij tegen haar oor. 'Wij vormen een mooi paar, vind je niet?' Alice knikte, met een warme kleur van opwinding. Hij legde zijn hand op haar navel, om haar zachtjes te herinneren te blijven kijken, en zij liet haar hoofd tegen zijn schouder rusten, haar ogen halfgesloten, verzonken in het beeld en in het gevoel.
'En vertel eens,' plaagde hij zacht, half in de rol van de strenge meester, half oprecht nieuwsgierig, 'hoe voelt dit voor je?' 'Heerlijk,' fluisterde ze. 'Wil je meer?' 'Ja.' Elke vraag, elk antwoord, bracht hen dichter bij elkaar. De macht die ze hem had gegeven, gaf ze uit vrije wil, en juist daardoor voelde de overgave als een geschenk in plaats van een verlies. Ze had nog nooit zo helder geweten wat ze wilde, en nog nooit zo vrij durven zijn om het te vragen.
Jack liet zijn handen over haar lichaam dwalen, en dit keer was er geen spoor van haast meer. Hij plaatste zijn handen op haar heupen, streelde de volle rondingen, gaf haar zachte tikjes die haar deden huiveren van plezier. Hij verkende haar middel, haar rug, de zachte plooien onder haar armen, en waar ze giechelde en zich terugtrok omdat het kietelde, hield hij meteen in. 'Niet daar,' lachte ze, 'ik kan niet tegen kietelen.' Hij stopte op slag, want dat hadden ze afgesproken, en ze wisselden een korte, warme blik in de spiegel.
Zijn handen kenden nu de kaart van haar lichaam, waar ze rilde van genot en waar ze het niet verdroeg, en hij las die kaart met zorg. 'Je bent zo zacht,' mompelde hij terwijl zijn genietende handen over haar warme huid gleden. Alice liet zich gaan. Ze trilde in de zachte banden, niet van angst maar van pure opwinding, en het verrukte haar dat ze zich kon overgeven zonder ergens bang voor te hoeven zijn. Ze wist dat hij bij elke beweging naar haar keek, dat hij haar plezier las zoals anderen een boek lezen, en dat maakte haar vrijer dan ze zich ooit had gevoeld.
Hij liet zijn vingers langzaam over haar buik omlaag glijden, plagend, aftastend, en Alice hield haar adem in. In de spiegel zag ze hoe haar eigen ogen zich sloten en haar lippen zich openden. 'Mag ik?' fluisterde Jack, zijn mond bij haar oor. 'Ja,' ademde ze. 'Ja.' Hij raakte haar aan waar ze het wilde, teder en zeker, en de golf van genot die door haar heen trok deed haar zachtjes kreunen. Ze leunde tegen hem aan, volledig overgegeven, en liet zich meevoeren op het ritme van zijn hand.
Na een tijd, toen de spanning haar hoogste punt naderde en Alice bijna niet meer stil kon staan van verlangen, hield Jack even in. 'Zullen we de banden losmaken?' vroeg hij zacht, weer helemaal zichzelf. Ze knikte. Hij maakte de lussen los, wreef voorzichtig over haar polsen om te controleren of alles goed voelde, en toen ze knikte dat het goed was, trok hij haar in zijn armen. Ze stonden een lang moment zo, naakt en verstrengeld, en de intensiteit van het spel maakte plaats voor iets warmers, iets tederders.
'Dank je,' fluisterde Alice tegen zijn borst. 'Dat je dit met me wilde doen. Precies zoals ik het me had voorgesteld.' Jack kuste haar kruin. 'Dank jij,' zei hij. 'Dat je me vertrouwde.' En dat vertrouwen, dat wisten ze allebei, was het echte hart van alles wat er die avond gebeurd was. Het spel van macht en overgave was heerlijk geweest, de spanning betoverend, maar het kon alleen bestaan omdat eronder een fundament lag dat onwrikbaar was.
Later, toen ze samen onder een deken op de brede bank lagen en Jack met een lome vinger de lijn van haar rug volgde, praatten ze na. Dat hoorde erbij, hadden ze afgesproken, net zo goed als de afspraak vooraf. Wat was het fijnste geweest? Wat zouden ze een volgende keer anders doen? Ze lachten om het gespeelde protest, ze bekenden waar de opwinding het grootst was geweest, en waar Alice even uit het spel was gevallen om gewoon zijn hand op haar heup te voelen.
'Ik was banger voor mezelf dan voor jou,' bekende ze. 'Bang dat ik het niet zou durven vragen. En toen ik het eenmaal had gezegd, was er niks engs meer aan.' Jack glimlachte. 'Dat is precies waarom we het zo doen,' zei hij. 'Zodat er niks engs aan is. Alleen maar spannend.' Het stopwoord, sneeuwklokje, hadden ze niet nodig gehad, maar het feit dat het er was, had alles mogelijk gemaakt. Ze wist dat ze elk moment had kunnen stoppen, en juist daarom had ze door willen gaan.
Alice legde haar hoofd op zijn borst en dacht na over wat ze die avond had ontdekt. Niet iets duisters, maar een verlangen dat ze eindelijk had durven uitspreken en dat, uitgesproken, meteen lichter woog. Ze was blootgesteld geweest op de mooiste manier: niet omdat het haar overkwam, maar omdat ze er zelf voor had gekozen, met open ogen, in de armen van iemand die haar veilig hield.
Ze dacht aan de spiegel, aan hoe ze naar zichzelf had gekeken en voor het eerst niet had weggekeken. Aan de banden om haar polsen, zacht en zeker, en hoe die hulpeloosheid haar geen angst maar rust had gebracht. Machtsspel, had ze geleerd, ging niet over de een die neemt en de ander die verliest. Het ging over twee mensen die samen iets bouwen en er even samen in verdwijnen.
'Volgende keer,' mompelde ze slaperig, 'wil ik de zweep wel eens proberen. Heel zachtjes. Om te kijken hoe het voelt.' Jack lachte laag en trok de deken hoger over hen beiden. 'Dan zetten we dat op de lijst,' zei hij. Alice glimlachte tegen zijn huid. Er kwam dus een volgende keer. Ze sloot haar ogen, warm en voldaan, en dacht dat dit misschien wel het mooiste spel was dat ze zich kon voorstellen: eentje waarin je alles durft, juist omdat je precies weet waar de grens ligt en wie hem samen met je bewaakt.
Over dit verhaal: dit is een moderne, consensueel herschreven bewerking van 'The Way of a Man with a Maid' (anonieme Victoriaanse roman, circa 1895). Het bronwerk is publiek domein; voor De Paarse Keizerin opnieuw vertaald, ingekort en bewerkt naar een verhaal met wederzijdse instemming.
Gerelateerde berichten
1
/
van